Choć temat przemocy jest w szkole aktualny od wielu lat, pojęcie bullyingu jest stosunkowo nowe. Dotyczy ono formy przemocy, w której wyraźnie zauważalna jest dysproporcja sił. Mamy tu widoczny podział na ofiarę i agresora. Bullying, w odróżnieniu od przemocy, nie jest incydentalny. Jego powtarzalność jest znaczna, występuje regularnie i często. Ta forma przemocy może przyjmować różne formy, a „bully”, czyli agresorzy, działają w pojedynkę lub w grupie. Są nimi zarówno chłopcy, jak i dziewczynki.
Anna Chmielewska
Nauczyciel dyplomowany, pedagog, terapeuta pedagogiczny, surdopedagog, terapeuta ręki. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą, w tym z różnego typu zaburzeniami. Stosuje elementy Dialogu Motywującego i mediacji. Specjalizuje się w terapii pedagogicznej, technikach szybkiego zapamiętywania i uczenia się oraz w kinezjologii edukacyjnej.
Czym jest bullying
Bullying, przemoc i agresja są trzema różnymi pojęciami. Agresja jest działaniem intencjonalnym, mającym na celu wyrządzanie krzywdy innym bądź zniszczenie czegoś. Obie strony mogą względem siebie zachowywać się agresywnie, a z agresją fizyczną mamy do czynienia wtedy, gdy posiadają podobną siłę fizyczną i nie zachodzi wyraźna przewaga jednej strony nad drugą. Gdy ta przewaga ma miejsce, mówimy o przemocy. Natomiast bullying jest formą przemocą, w której dysproporcja sił jest zauważalna. Odmian bullyingu jest kilka i zależą one w znacznej mierze od samej formy stosowanej przemocy:- Bullying fizyczny – bicie, popychanie, kopanie, zabieranie komuś rzeczy, niszczenie własności.
- Bullying psychiczny, werbalny – stosunkowo najczęstszy, mający na celu zastraszanie oraz poniżanie ofiary, między innymi wyśmiewanie, plotki, niesłuszne oskarżenia, wykluczenie z grupy społecznej, upokarzanie obniżające poczucie własnej wartości.
- Bullying emocjonalny (relacyjny) – nękanie poprzez celowe i systematyczne manipulowanie emocjami ofiary oraz wykorzystywanie ich, żeby wywołać cierpienie. Agresor dąży do tego, by zniszczyć relacje ofiary z bliskimi osobami. Bullyingiem emocjonalnym są m.in. manipulacja emocjonalna (wykorzystywanie emocji ofiary do osiągnięcia własnych celów), wywoływanie poczucia lęku (poddawanie ofiary zastraszaniu i stresowi), wyśmiewanie i poniżanie, ignorowanie i odrzucenie, izolacja społeczna.
- Cyberbullying – forma nękania, w której przemocy dokonuje się z wykorzystaniem technologii (Internet, smartfony, media społecznościowe). Wyśmiewanie, poniżanie i zastraszanie odbywa się poprzez pisanie obraźliwych wiadomości, rozpuszczanie fałszywych informacji oraz plotek w Internecie, rozpowszechnianie treści upokarzających i obraźliwych, wykluczanie ofiary z grup i wydarzeń dziejących się w sieci czy kradzież tożsamości.
Kim są ofiary bullyingu
Nie ma reguły, kiedy i gdzie pojawi się bullying. Problem może zaistnieć w każdej szkole, wśród dzieci w różnym wieku. Ofiarami stają się najczęściej osoby, które w jakiś sposób wyróżniają się określonymi cechami, co przez agresora jest odbierane jako inność lub słabość. Odmienność dotyczy zwykle fizyczności (waga, wzrost, blizny, trądzik), pochodzenia, chorób, nieśmiałości i doświadczanych trudności w nawiązywaniu kontaktów czy zainteresowań.
Kim są sprawcy bullyingu
Sprawcy bullyingu celowo i regularnie stosują przemoc, nękając innych uczniów. Zwykle możemy wyróżnić u nich pewne cechy charakterystyczne, między innymi:- Chęć dominowania i posiadania władzy – agresor poprzez bullying dąży do zdobycia przewodnictwa i uznania w grupie, chcąc mieć kontrolę i władzę nad innymi.
- Brak empatii – sprawcy mają często problem z odczuwaniem współczucia i rozumieniem emocji. Nie są przez to świadomi skutków swoich agresywnych działań i nie zastanawiają się, jak może czuć się z takimi przeżyciami ofiara.
- Presja rówieśnicza
- Trudność w rozwiązywaniu problemów – a co za tym idzie – nieumiejętność radzenia sobie z trudnymi emocjami i odreagowywanie ich poprzez agresję.
- Wzorce z domu – zwłaszcza gdy dochodzi w nim do przemocy i agresji, również na poziomie psychicznym.
Jak sobie radzić
Bullying jest tak poważnym zjawiskiem, że jego ignorowanie nie przyniesie rozwiązania. Zrobić można bardzo dużo, a dotyczy to różnych stron uczestniczących w zdarzeniach.- Ofiara – bardzo ważne jest zgłoszenie doświadczania bullyingu rodzinie, wychowawcy lub innemu nauczycielowi w szkole. Jest niezwykle cenne, jeśli ofiara ma w swoim otoczeniu osoby, którym nie obawia się zaufać. Bullying jest trudnym doświadczeniem, dlatego wsparcie osób dorosłych, ale też dobre słowo rówieśników pełnią funkcję kluczową. W interwencji pomocne są dowody w postaci wiadomości elektronicznych, nagrań czy filmików. Jeśli ofiara takie posiada, nie powinna ich usuwać. Najważniejsze jest jednak poszukiwanie wsparcia, otaczanie się ludźmi życzliwymi i akceptującymi oraz podjęcie pracy nad poczuciem własnej wartości.
- Świadek – osoba będąca świadkiem bullyingu pełni często kluczową rolę w zapobieganiu dalszym aktom agresji. To świadek może zgłosić przemoc, a także ochronić ofiarę. Najważniejsze, żeby nie pozostawać obojętnym.
Anna Chmielewska
Nauczyciel dyplomowany, pedagog, terapeuta pedagogiczny, surdopedagog, terapeuta ręki. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą, w tym z różnego typu zaburzeniami. Stosuje elementy Dialogu Motywującego i mediacji. Specjalizuje się w terapii pedagogicznej, technikach szybkiego zapamiętywania i uczenia się oraz w kinezjologii edukacyjnej.







